Wie de drempel van verpleeghuis Foreschate overstapt, merkt meteen dat hier meer gebeurt dan alleen verzorgen. De omgeving is ingericht om de eigenheid van bewoners te benadrukken en vast te houden. De boodschap is helder: wie hier woont, mag blijven wie hij of zij is.

Langs de deuren hangen zogeheten levenskastjes, gevuld met persoonlijke herinneringen. Foto’s, voorwerpen en andere tastbare momenten uit iemands leven krijgen zo een zichtbare plek in het dagelijks leven. De kastjes tonen het verhaal achter iedere deur en onderstrepen dat identiteit en verleden meetellen.

Op de begane grond is kunst van bewoners prominent aanwezig. De gangen vormen een doorlopende expositie, waarmee Foreschate het creatieve werk van inwoners van het huis een podium geeft. De kunst aan de muur laat zien dat bewoners niet alleen zorg ontvangen, maar ook actief bijdragen aan de sfeer in hun woonomgeving.

Die expositie staat niet op zichzelf. Foreschate organiseert regelmatig activiteiten waarin bewoners genieten van culturele activiteiten. Daarmee wordt duidelijk dat cultuur en beleven een vaste plaats hebben in het leven in huis, niet als uitzondering maar als terugkerend onderdeel van het programma.

Het motto van Topaz, "het hele leven telt", krijgt in Foreschate tastbare betekenis. Niet alleen de zorgvraag, maar ook herinneringen, interesses en persoonlijke expressie worden meegenomen in hoe het huis is ingericht en wat er gebeurt op de afdelingen.

Zo laat Foreschate zien dat een verpleeghuis ook een plek kan zijn waar het leven doorgaat in al zijn facetten. Door ruimte te maken voor persoonlijke verhalen en cultuur, wordt het dagelijkse wonen verrijkt en blijft ieders eigenheid zichtbaar in het hier en nu.