De stichting krijgt met enige regelmaat bericht van familieleden van voormalige Voorschotense brandweerlieden. Het gaat om nazaten die zich melden naar aanleiding van het verleden van hun (groot)ouders bij de brandweer in het dorp.
Die geschiedenis was lang een exclusief mannenbolwerk. Vroeger waren het altijd mannen die bij de brandweer dienden; er kwam geen vrouw aan te pas. Emancipatie was in die tijd nog ver te zoeken, zo blijkt uit de terugblikken op het korps van destijds.
Tegenwoordig is het beeld anders. Ook bij het korps Voorschoten zijn inmiddels vrouwen actief. Het gaat om enkele dames die als vrijwilliger meedraaien, en dat is niet iets van de laatste tijd: deze situatie bestaat al jaren.
Het verschil tussen vroeger en nu onderstreept de verandering die de brandweerorganisatie heeft doorgemaakt. Waar de samenstelling ooit eenduidig was, is tegenwoordig ruimte voor een bredere vertegenwoordiging binnen het vrijwilligersteam.
De berichten aan de stichting maken duidelijk dat de band met het verleden in Voorschoten levend blijft. Tegelijkertijd laat de huidige bezetting van het korps zien dat die traditie zich ontwikkelt met de tijd.
Zo komt in de contacten met nazaten en in het huidige functioneren van het korps eenzelfde lijn naar voren: de Voorschotense brandweer kent een rijke geschiedenis, maar staat ook open voor de realiteit van vandaag, waarin vrouwen al jaren een vaste plek innemen als vrijwilliger.
